Gry odegrały chyba największą rolę w naszej domowej edukacji. A zaczęło się od publikacji Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej* - o jej 'Dzięcięcej matematyce' można było niedawno przeczytać na blogu Zorro. Szczęśliwie trafiliśmy do przedszkola pracującego według tej metody, więc w domu dodatkowo tylko sobie graliśmy.

I w zasadzie załatwialiśmy tak każdy temat - naukę literek, powtarzanie słówek, podstawy matematyki. Ciągle zmienialiśmy zasady, więc poszczególne gry i plansze wykorzystywaliśmy wielokrotnie. W sumie żadna chyba nam się jeszcze nie znudziła.

Poniżej kilku naszych ulubieńców:

..

"Chińczyki" służyły nam głównie do powtarzania słówek i alfabetu. Dobrze spełniały swoją rolę, choć ostatnio nieco już zapomniane. W pakiecie były zwykle jeszcze rodzynki lub 'coś' - jako motywator :)

..

Gra w kości, karty Uno - w ten sposób nauczyliśmy się liczyć. Rzucaliśmy najpierw jedną kostkę, potem dwie, trzy... Karty Uno utrwalają cyfry, ale przede wszystkim uczą 'kombinować'. Świetna gra, choć wygląda bardzo niepozornie.

..

Superfarmer z Granny. I ulubiona wersja sześciolatka - ta najmniejsza, kieszonkowa. Towarzyszy nam wszędzie, jest zabierana nawet na dłuższe wyjścia na miasto. Sama co prawda już z lekka się wzdrygam na widok pudełka, ale muszę przyznać, że jest to gra doskonała. Króliki, które jak wiadomo dość szybko się rozmnażają, posłużyły nam ostatnio do wizualizacji tabliczki mnożenia. I nawet to nie zraziło sześciolatka.

Najlepiej opanowane jest mnożenie i dzielenie przez sześć: dwa razy sześć królików to... dwa barany :) Doskonale ćwiczy liczenie w pamięci, szczególnie działania złożone: ile należy mieć królików, aby wymienić je na konia?**

..

Na drugim zdjęciu oryginalna gra Karola Borsuka z 1943 roku***, pierwowzór Superfarmera.

Domino - jest fajne same w sobie, ale trochę też pomaga w liczeniu pamięciowym. Układaliśmy zbiory po 10, 15, 20 kropek. Sporo kombinacji udało się zapamiętać: 5 + 6 to 11, a sumę 20 można stworzyć na bardzo różne sposoby.

..

Formuła 1 - ostatnio jest chyba najczęściej w użyciu. Wczorajsze, wymyślone wspólnymi siłami zasady gry, brzmiały tak:

- rzut dwiema kostkami,

- po dodaniu oczek sprawdzamy czy suma jest liczbą parzystą czy nie;

- jeśli parzystą - sumę dzielimy przez dwa i dostajemy 'tyle' żetonów;

- wygrywa Król Żetonów, a nie pierwszy samochód na mecie :)

..

Warto poeksperymentować. Gra się o wiele przyjemniej, niż ślęczy nad zeszytami ćwiczeń - choć przyznaję, mam świadomość, że sześciolatek nie za bardzo potrafi pracować z jakąkolwiek formą podręczników. W dużym stopniu jest to niestety moja zasługa, a przed nami pierwsza klasa... i mały stres.

Wychodzi więc na to, że oprócz gier, niektóre zeszyty ćwiczeń też są warte uwagi :)

..

* Z literatury, oprócz 'Dziecięcej matematyki', polecam również 'Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier' E. Gruszczyk-Kolczyńskiej. Inspiracją w tworzeniu gier mogą być również ksiażki M. L. Winninger - 'Wprowadzenie do nauki czytania - litery i dźwięki' oraz 'Zabawy matematyczne i logiczne w przedszkolu', choć tu akurat miałam mieszane odczucia.

** Jeżeli 1 baran = 6 królików; 1 świnia = 2 barany; 1 krowa = 3 świnie; 1 koń = 2 krowy... to za ile królików dostaniemy konia?

*** Zdjęcie 'Hodowli zwierzątek' K. Borsuka pochodzi z albumu 'Ale zabawki' - towarzyszył wystawie w Muzeum Narodowym w Warszawie (Bosz, 2008).